Werkloos? Ga goud zoeken in Siberië!

(Eerste publicatie: 14 maart 2009)

De crisis in Rusland laat voorlopig niet af. Het aantal werklozen stijgt gestaag en komt nu officieel in de buurt van de 3 miljoen. Veel Russen zijn dus op zoek naar een baan en de regering komt met suggesties.

Zo lijkt het Minister Golikova van Sociale Ontwikkeling goed als werklozen worden ingezet bij de bouw van de olympische objecten voor de Winterspelen van 2014 in Sotsji en bij de bouw van bruggen op het eiland Roesskij in het Russische Verre Oosten, waar in 2012 de APEC een top houdt. Vrij traditioneel dus, investeren in de infrastructuur. Er zijn opvallendere ideeën:

- De partij Verenigd Rusland stelt voor om werkloze Russen een stuk grond te geven in Siberië, onder voorwaarde dat zij zich daar permanent vestigen. (Overigens ook niet echt origineel, een dergelijk migratie-project was honderd jaar geleden redelijk succesvol).

Dat lijkt me verrassend goed te combineren met het volgende idee van president Medvedev:

- Geef privé-personen toestemming om goud te zoeken. Medvedev deed zijn voorstel in antwoord op een schrijven van het provincie-bestuur van Magadan in Siberië, waar de drang onder de lokale bevolking om goud te zoeken kennelijk moeilijk in bedwang te houden is. In het verzoek aan Moskou lezen we althans: “Dit zou niet eens zozeer de productie van goud verhogen, als wel de sociale spanning verminderen.”

Een wollig zinnetje, dat één ding duidelijk maakt: er wordt in Magadan buiten de overheid om al volop goud gezocht. En dat leidt tot ongewenste zaken als corruptie (de lokale politie moet omgekocht) en het opduiken van onfrisse figuren die de schaduw-goudzoekerij onder controle willen krijgen, kortom: tot het soort sociale spanning waar het provinciebestuur op doelt.

Gratis Siberische grond en legaal zoeken naar goud … Dat laatste lijkt me wel wat, voor in de zomer. Hoe verleidelijk zou het gecombineerde pakket zijn voor een werkloze in, pak weg, Pskov, Smolensk, of Novgorod?

Hoe lang staat de Moskouse toren van Sjoechov nog overeind?

(Eerste publicatie: 12-3-2009)

View fullsize

Voor ingenieur Vladimir Sjoechov (1853-1939) werd in Moskou vrij recent een monument opgericht, maar een door hemzelf opgericht monument in de hoofdstad dreigt om te vallen.

Met spoed is drie miljoen dollar nodig voor herstelwerkzaamheden aan de befaamde radiotoren aan de Oelitsa Sjabalovskaja. Vorig jaar al werd de noodklok geluid. “Nog een tijdje doorpraten over het lot van de toren en er val niks meer te redden”, schrijft het weekblad Itogi nu.

De door Sjoechov ontworpen radiotoren werd op 19 maart 1922 in gebruik genomen. Aanvankelijk zou hij 350 meter hoog worden, maar door metaalgebrek (het was burgeroorlog) werd dat slechts 148,5 meter. Door de toevoeging van twee traversen en een vlaggenstok werd de uiteindelijke hoogte 160 meter. Sjoechov bouwde in Rusland (naast tal van andere contructies, zoals het dak van het warenhuis GUM) zo’n tweehonderd vergelijkbare torens, waarvan er negen bewaard zijn gebleven.

In 1971 kreeg de toren een betonnen voet, maar sindsdien is er niets meer aan het gevaarte gedaan. “De Eiffeltoren krijgt elke vijf jaar een nieuwe deklaag, drie tot vijf procent van de constructie wordt vernieuwd met inachtneming van de technologie van de grote Eiffel”, vertelt Sergej Arsenjev, vice-voorzitter van de Sjoechov Toren Stichting.

De federale overheid, om precies te zijn: het “Russisch Teleradio-uitzendnet”, is eigenaar van de toren. Die organisatie heeft geen geld. De toren overhevelen naar de gemeente Moskou, zou een uitweg kunnen bieden. Maar of de federale overheid daarvoor voelt, is zeer de vraag. De grond rond de toren is veel geld waard, dus zegt die overheid: dat blijft van ons! Ontwikkeling van het terrein (er zou een toeristencentrum kunnen komen, een Sjoechov-museum), inclusief een gedegen restauratie van de toren, lijkt voorlopig echter niet haalbaar. De federale overheid heeft momenteel al genoeg financiële molenstenen om haar nek hangen.

View fullsize

Vladimir Sjoechov (1953-193)

Begrotingen van Russische voetbalclubs - Moskouse stemmingmakerij tegen Zenit

(Eerste publicatie:  20-3-2009)

Nog vier nachtjes slapen, dan is het zo ver! Dan speelt ons aller Zenit zijn eerste wedstrijd van het nieuwe Russische voetbalseizoen. Er zijn eerst nog wel wat Europese verplichtingen (donderdag wacht Udinese), maar dat telt niet zo. Het kampioenschap van Rusland, de eeuwige strijd tegen hegemonie van al die vervelende ploegen uit Moskou, daar gaat om!

En meteen zondag al uit tegen Spartak. Ik zou zeggen: laat maar komen! We hebben er hard genoeg voor getraind. Kijk maar eens hier [linkje werkt niet meer] hoe onze jongens tijdens het recente trainingskamp in Spanje door Dick Advocaat en zijn nieuwe assistent Bert van Lingen werden afgebeuld. Voorzichtig, Dick!

In de aanloop naar het nieuwe seizoen kwam het Moskouse blad Finans met een provocerend lijstje. Daarop staan de begrotingen van alle clubs uit de hoogste divisie. Zenit staat met 99 miljoen dollar bovenaan. Pure stemmingmakerij, natuurlijk. Zo worden de voetballiefhebbers tegen ons opgezet.

Terwijl het helemaal niet om geld draait in de voetballerij. Neem nou onze middenvelder Anatoli Timosjtsjoek. Die vertrekt komende zomer, halverwege het seizoen, naar Bayern München. En helemaal niet omdat ‘ie daar meer kan gaan verdienen. Maar gewoon, omdat ‘ie daar die vervelende Van Bommel uit de basis kan gaan spelen.

Afijn, hier het lijstje van Finans, met de begrotingen in dollars (tussen haakjes die van vorig jaar – de gevolgen van de crisis zijn duidelijk).

1 (1).  FC Zenit - 99 (110)

2 (2). Spartak Moskou - 70 (70)

3 (4). Dinamo Moskou - 64,7 (61)

4 (2). Lokomotiv Moskou - 62 (70)

5 (2). Roebin - 55 (70)

6 (5). TsSKA Moskou - 49 (60)

7 (5). Satoern Moskou - 42 (60)

8 (10). Terek - 37 (35)

9 (9). Krylja Sovetov - 35 (48)

10 (8). Moskou - 25 (50)

11 (-). Tom - 20.8 (25)

12 (-). Koeban - 18 (21)

13 (13. Amkar - 17,5 (18)

14 (-). Rostov - 12,5 (15)

15 (14). Spartak Naltsjik - 12 (16)

16 (12). Chimki Moskou - 11,6 (20)

En we springen met z'n allen van een brug

(Eerste publicatie: 7-3-2009)

Eerst denk je toch: hier gaat iets heel erg mis! Met dat akelig harde ijs daar beneden…

Maar nee hoor, het is allemaal zo bedoeld, en even later hangen de jongens en meisjes vrolijk in de lucht. Waarna het moeilijkste nog komt, want ze moeten ook weer terug die brug op.

Het vereist enige voorbereiding en je hebt er ook een hoop materiaal voor nodig.

Dat knoop je allemaal vast, heel stevig en met beleid, vanwege dat akelig harde (of onbetrouwbare – wat me minstens zo vervelend lijkt) ijs.

Wat hier gebeurt, weet ik niet. Worden ze allemaal een voor een naar boven gesjord?:

Een verlaten brug ergens over een kanaaltje in de provincie? Nou nee, we hebben het hier over een redelijke drukke spoorlijn op het traject Moskou - vliegveld Sjeremetjevo.

De politie kwam ook nog even kijken.

Ik schat dat die jongelui toch zeker een uur op die brug zijn bezig geweest om die touwen goed te hangen. Twee mogelijkheden:

1: Russische treinbestuurders staan niet in verbinding met 112.

2: Russische treinbestuurders zien volk op het spoor en denken: hé, leuk, daar heb je ze weer, vorige week zaten ze hier ook al; trekken nog eens aan de stoomfluit en rijden goedgemutst verder.

Geweldig land. Niet kapot te krijgen.

Mijn porseleinen soldatenmuzikantjes

(Eerste publicatie: 28-2-2009)

Aan één queeste van mij in dit aardse bestaan is dan toch een einde gekomen: er zijn maar drie verschillende muzikantjes.

Het eerste muzikantje kocht ik een jaar of tien geleden in een antiekwinkeltje in Sint-Petersburg. Zes centimeter hoog, een blazertje in het uniform van het Soevorov-instituut, een opleiding voor militairen. De twee andere muzikantjes volgden al snel en sindsdien ging er geen bezoek aan Rusland voorbij of ik speurde naar een vierde, naar een nieuwe, naar eentje met een klarinet, met een hoorn of eentje met een kleinere trommel. En zou er een tamboer-majoor zijn? Zo eentje die trots voorop loopt te zwaaien met zijn zilveren … hoe heet zo'n ding eigenlijk?

In al die jaren kwam ik nog een vierde muzikantje tegen, maar dat was een dubbele. Ik kocht ‘m toch maar, voor het geval ik nog een ander instrument zou vinden, dan zou ik misschien kunnen ruilen. Maar dat gebeurde niet. Niemand ook die me kon vertellen waar de vrolijk marcherende mannetjes vandaan kwamen, van welke fabriek.

Gisteren stond op de site van de BBC een filmpje over de porseleinfabriek van Doeljova. Bij beelden uit het bedrijfsmuseum speurde ik naar mijn soldaatjes. Geen soldaatje te zien. Ik besloot nog maar eens op internet te zoeken, en zowaar! Op een paar veilingsites werden mijn soldaatjes (porseleinfabriek Polonne, Oekraïne) te koop aangeboden. En telkens per drie, precies de drie die bij mij in de kast staan. Daarmee lijkt het wel zeker: er zijn er maar drie, verder zoeken heeft geen zin. De droom dat ik ooit nog eens een volledig porseleinen militair orkest zou kunnen uitstallen (en dan een echte, vette Sovjet-mars als muziek erbij) geef ik maar op.

Arsjavin: voetballer in Rusland en Engeland, postduif in Nederland

(Eerste publicatie: 20-2-2009)

Even iets heel anders.

Blijkt er in Nederland – en ver daarbuiten – een postduif rond te vliegen met de naam Arsjavin! Ik geef betrekkelijk weinig om postduiven, maar dit vind ik toch wel leuk.

Een Nederlandse duif vernoemd naar mijn favoriete Russische voetballer. De trotse eigenaar is Jos Goessen uit Gronsveld. Op asduivenparade.nl (“wekelijks reportages over asduiven”) staat een stukje over Jos en zijn duif en meteen in de eerste regel staat daar over Arsjavin: De goej komt uit de goej!

Ik kan het niet helpen, en neemt u me vooral niet kwalijk, maar ik moest erg lachen. Goej is in het Russisch een nogal populair scheldwoord dat in talloze, zeer vindingrijke combinaties wordt gebruikt. Zou de auteur van het duivenstukje dat weten? Vast niet. In zuidelijk Nederland zal het zoiets betekenen als: al het goede komt van het goede. Uit de rest van het stukje blijkt in elk geval dat Arsjavins voorgeslacht er mag wezen. Hij stamt af van onder meer Argenton, Pindaduivin en het St.Diziertje van Eddy Bouchums. Dan weet de kenner genoeg.

Het zal nog wel even duren, voordat ik bij elke duif die voorbij vliegt niet meer denk: hup Arsjavin!

Meer doden door alchohol ten gevolge van de crisis

(Eerste publicatie: 17-2-2009)

Raar, maar waar: door de crisis in Rusland daalt de productie van wodka en neemt het aantal gevallen van alcoholvergiftiging toe. Ik zal uitleggen hoe dat zit.

Persbureau Interfax meldt een vrij dramatische daling van de wodka- en likeurproductie in de eerste maand van het jaar: 50,2 procent minder dan in december, 20,9 procent minder dan in januari 2008. Een tijdelijk daling in januari (na de feestdagen) is normaal, maar dit is wel erg fors. Twee oorzaken: de mensen hebben minder te besteden en de accijns is dit jaar omhoog gegaan. Vanwege dat laatste, hebben de producenten in december nog even snel extra veel geproduceerd en liggen er nu flinke voorraden.

Vooraanstaand arts Gennadij Onisjtsjenko legt uit waar de dalende koopkracht van drankliefhebbers toe leidt: “Wie zich voorheen een fles wodka van 150 roebel kon veroorloven, gaat nu over op wodka van 100 roebel. Wie wodka van 100 roebel dronk, schakelt over op illegale producten van 50-60 roebel.” En, zo laat de dokter nog weten, 42 procent van de dodelijke vergiftigen in Rusland komt voor rekening van illegale namaak- wodka. Over hoeveel doden hebben we het dan? Jaarlijks zo’n 20.000.

Bij die 20.000 zijn – als ik de cijfers juist interpreteer - niet meegerekend de dronkaards die overlijden na het gebruik wodka-vervangende vloeistoffen, zoals parfum, remvloeistof en antivries. Dat is geen namaak, daar is niks illegaals aan.

Artsen protesteren regelmatig tegen accijnsverhogingen, omdat die de klant richting goedkope troep jagen. Directeur Jekaterina Koelisjova van het Moskouse Wodka Museum adviseert om bij aankoop van een fles drank goed op te letten. Is de fles een beetje beschadigd, zitten de accijns-zegels of de etiketten niet helemaal recht? Niet kopen! En ook: “De wodka moet doorzichtig zijn en glinsteren. Leg de wodka in geen geval direct na aankoop in de ijskast, aan koude wodka kan je de schadelijke kenmerken niet meer afzien. Koop in geen geval wodka onder de 70 roebel per halve liter, dat is de ondergrens. Koop liever uit de middencategorie, vanaf 100 roebel.”

De flessen illigale drank op markten en in kiosken moeten overigens niet verward worden met samogon, de zelfgestookte drank die vooral op het platteland populair is. Bij de consumptie daarvan dreigt geen vergiftiging. Althans, geen acute vergiftiging. Op de lange termijn is dat spul natuurlijk ook niet gezond.

De tien rijkste mannen van Rusland met Prochorov aan kop

(Eerste publicatie:  16-2-2009 )

View fullsize

De rijkste man van Rusland, gestegen van de zevende plaats, is Michail Prochorov, een collega van me (hij houdt ook een weblog bij). Op de de ranglijst van het blad Finans (zeg maar: de Russische Quote) lost hij aan kop Oleg Deripaska af. 

Prochorov heeft relatief weinig last van de crisis. Zijn vermogen daalde van 21,5 miljard dollar in 2007 naar 14,1 miljard dollar vorig jaar. Vergelijk dat eens met Deripaska! Die stond eind 2007 nog op 40 miljard, nu op 4,9, goed voor de achtste plaats in de Finans-200.

Oleg Deripaska

Zou het gewoon mazzel zijn geweest of een goed ontwikkeld zakeninstinct? Niet al te lang voordat de crisis toesloeg, verkocht Prochorov zijn aandeel (25 procent) in Norilsk Nikkel aan Roesskij Aljoeminij (Russisch Aluminium) van, juist ja, Oleg Deripaska. Prochorov heeft geen zware schuldenlast, Deripaska heeft grote moeite om zijn schulden gefinancierd te krijgen en hoeft in elk geval bij Westerse banken niet meer aan te kloppen.

De Finans-200 voegt aan elke naam nog een kleine karakteristiek toe. Bij Prochorov lezen we: Vriend van modellen. Gevangene van Courchevel. Een verwijzing naar de arrestatie van Prochorov in januari 2007 in het Franse ski-oord Courchevel. De miljardair, op vakantie met vrienden, had een aantal jongedames laten overvliegen uit Moskou, ter verhoging van de feestvreugde. De gendarme pakte hem op op verdenking van souteneurschap. Hij werd na vier dagen vrijgelaten zonder aanklacht. Prochorov houdt ook van sport, hij is een belangrijke sponsor van de Russische biatlonbond.

Volgens Finans is het aantal Russische miljardairs (in dollars) gedaald van 101 naar 49. Het totale vermogen van de tien rijksten daalde met 66 procent naar 75,9 miljard. De lijst van tweehonderd staat hier (Russisch). Dit is de top-10 (in miljarden dollars):

1. Michail Prochorov: 14,1 (2007: 21,5, 7de)

2. Roman Abramovitsj: 13,9 (23,0, 2de)

3. Vladimir Lisin: 7,7 (22,2, 3de)

4. Vagit Alekperov 7,6 (13,5, 11de)

5. Soelejman Kerimov 7,5 (18,0, 8ste)

6. Michail Fridman 6,1 (22,2, 4de)

7. Vladimir Potanin 5,0 (21,5, 6de)

8. Oleg Deripaska 4,9 (40,0, 1ste)

9. Dmitri Rybolovlev 4,6 (11,7, 14de)

10. Alisjer Oesmanov 4,5 (13,3, 12de)

O ja, hier nog het weblog van mijn collega Michail Prochorov.

Poetin: liever The Beatles dan ABBA

(Eerste publicatie:  15-2-2009)

Vier ABBA-dubbelgangers op een privé-feestje van Poetin? Het moest maar eens afgelopen zijn met die rare berichten en een woordvoerder van de premier stuurde een brief naar de The Times in Londen:

Sir, I am sorry to have to disappoint the members of the Abba tribute band, Björn Again, who seem to believe that they performed for the Russian Prime Minister at Lake Valdai on the evening of Jan 22.

I don’t know who their audience consisted of, but Vladimir Putin was not one of them. He was actually working in his office that Thursday evening, meeting members of the Cabinet.

By the way, Mr Putin is more of a Beatles fan than an Abba one, as you can see if you read an interview by Andrew Lloyd Webber with Mr Putin on our website: premier.gov.ru/eng/events/1645.html. [Linkje werkt niet meer.]

Dmitry Peskov

Spokesman to the Russian
Prime Minister

De ABBA-imitatieband Björn Again bracht het bericht zelf de wereld in. Voor een honorarium van 20.000 Engelse ponden reisden ze af naar Moskou. Daar volgde een lange busreis, waarna werd opgetreden voor een klein gezelschap. Manager Rod Stephen wist het zeker: Vladimir Poetin bevond zich onder het publiek. En ook Aileen McLaughlin (dubbelganger van Agnetha, de blonde) had hem gezien: “Het was heel duidelijk waar Poetin zat”. Na afloop werd de band uit de buurt gehouden van het groepje feestgangers, dat buiten vuurwerk afstak.

Is Björn Again werkelijk in Rusland geweest? Ik denk het wel. Was Poetin onder het publiek? Ik denk het niet. Die toevoeging aan het verhaal zal een (geslaagde) publiciteitstunt zijn. Verder is zo’n exclusief optreden voor een groep rijke Russen niets bijzonders. Grote acts, Russische en buitenlandse, worden daar regelmatig voor uitgenodigd en ook vorstelijk voor betaald. Een klein detail maakt het verhaal over een Russisch concert van Björn Again geloofwaardig: het vuurwerk dat kennelijk werd afgestoken. Dat gebeurt wel vaker op Russische feestjes, buiten de deur van een restaurant bijvoorbeeld, waar stevig is getafeld. Zo’n detail verzin je niet als je niets van Rusland afweet. Ook al ben je als manager nog zo goed in publiciteitstunts.

Op de site van Björn Again staat trouwens, een beetje flauw: Where was Björn Again on the night of the 22nd and who was in the audience? Top Secret!