Ramzan Kadyrov - voorzitter van Terek Grozny

(Eerste publicatie:  8-4-2009)

Ik heb de website van Ramzan Kadyrov, president van Tsjetsjenië, niet onder mijn favorieten zitten. Ik kwam er terecht via een stukje in de Novaja Gazeta, waarin gewezen werd op de hechte band tussen Kadyrov en Terek Grozny, de voetbalclub die samen met Zenit Sint-Petersburg na drie duels de ranglijst van de Russische competitie aanvoert.\

Terek won afgelopen weekeinde thuis met 1-0 van Dinamo Moskou. Dat stemt ons natuurlijk verheugd, maar wat we vervolgens op de site van president Kadyrov lezen, geeft ook reden tot bezorgdheid:

“Na afloop van de wedstrijd vond er in de kleedkamer een ontmoeting plaats van de President van de Republiek Tsjetsjenië met het elftal van Terek, waarvan hij voorzitter is. Van blijdschap danste hij de lezginka. Hij dankte de spelers voor het mooie spel. De belangrijkste aanstichter van de zege, T. Dzjabrailov [de maker van het enige doelpunt] kreeg per presidentieel decreet de titel “Ereburger van de Republiek Tsjetsjenië” toegekend. R. Kadyrov gaf ook opdracht om alle spelers een aanzienlijke bonus te overhandigen”.

Een staatshoofd dat in de kleedkamer van zijn favoriete ploeg een krijgsdans begint … Het is even zoeken naar een Nederlands equivalent. Maximá en een tango met Mark van Bommel? Nou, misschien als Oranje wereldkampioen wordt, maar toch niet na zeven punten uit drie competitiewedstrijden … Wat de “aanzienlijke bonus” dit keer trouwens inhield, weet ik niet. Vorig seizoen werden een aantal spelers en de trainer na gunstige resultaten beloond met een auto.

Timoer Dzjabrailov, ereburger van Tsjetsjenië

Waar ik me nou eigenlijk zorgen om maak? Nou, die Kadyrov staat niet zo gunstig bekend. Wek zijn torn en je kansen op een rustige oude dag worden een stuk kleiner. En Terek Grozny gáát een keer verliezen (op 19 juli speelt de ploeg tegen Zenit – ik meld het maar even) …

Je mag toch hopen dat Terek Grozny de week daarop nog een volwaardig elftal op de been kan brengen. Ik bedoel, ik wil heel graag dat Zenit kampioen wordt, maar het hoeft geen levens te kosten.

Poezen van de Hermitage naar Amsterdam?

(Eerste publicatie: 31-3-2009)

Sommige gewoontes laten zich prima vanuit Rusland naar Nederland importeren. Zo doe ik al jaren de ramen met krantenproppen (streeploos!) en heb ik uit Rusland een feilloze manier naar hier gehaald om van de hik af te komen (te ingewikkeld om hier uit te leggen).

Wat in ons zo netjes georganiseerde landje helaas wel nooit zal worden overgenomen: je museum laten bewaken door poezen. In Rusland is dat niet ongebruikelijk. De Hermitage heeft ze al meer dan twee eeuwen in huis en doet ze voorlopig niet weg ook. De beesten worden gekoesterd, omdat ze goud waard zijn in de strijd tegen de muizen en de ratten. En, vermoed ik, omdat de medewerkers het gewoon leuk vinden om voor poezen te zorgen.

De Hermitage maakt van de aanwezigheid van de poezen geen geheim. Integendeel, afgelopen weekeinde was het weer zo ver: poezenfeestdag in het museum! Met een heus poezendefilé, waar de poezen zelf overigens helemaal geen zin in hadden, want het was nogal fris. Je kon er houten poezen beschilderen, er was een toespraak van de directeur en binnen konden kinderen een speurtocht maken langs de schilderijen, met vragen over poezen die ze her en der tegenkwamen (op schilderijen, bedoel ik, de echte poezen mogen niet in de zalen komen).

 rechts directeur Piotrovski tijdens de poezenfeestdag van de Hermitage

Nu gaan in juni de deuren van de Hermitage-dependance in Amsterdam weer open … En zou het geen geweldig idee zijn om daar ook poezen los te laten? Ik vermoed dat de poezen van de echte Hermitage zich vrolijk voortplanten, dus een nestje dependance-poezen kan geen probleem zijn. Maximá, die het eerste mormeltje in ontvangst neemt en uitzet in de tuin …

Nou, zal wel weer niet mogen.

Novodvorskaja, Sjojgoe en de Tweede Wereldoorlog

 (Eerste publicatie:  29-3-2009)

 Valeria Novodvorskaja

 Een van mijn favoriete deelnemers aan het (bescheiden) openbare debat in Rusland is Valeria Novodvorskaja. Niet bang voor de duvel, niet voor Poetin en zijn trawanten en niet voor de grove reacties die haar optredens oproepen bij veel van haar landgenoten.

Eerder deze maand haalde ze uit naar Sergej Sjojgu, de minister van Noodsituaties. (Is er ergens een overstroming of aardbeving, dan rukt zijn ministerie uit met reddingswerkers en honden). Sjojgu had geopperd om de ontkenning van de overwinning van de USSR in de Tweede Wereldoorlog strafbaar te stellen. Op de site grani.ru liet Novodvorskaja Sjojgu weten wat ze van dat voorstel vond. Haar eerste zin luidde: “Mijn excuses aan Sergej Sjojgu, wiens bijdrage aan het fokken van labradors ik bijzonder imposant vind”.

 Sergej Sjojgoe

Afgelopen week zette La Russophobe een Engelse vertaling op het net. Voor wie het Russisch niet machtig is, een mooie kans om kennis te nemen van Novodvorskaja’s schrijftrant. Er zal best het een en ander aan te merken zijn op haar redeneringen, maar een scherp tegengeluid als het hare werkt uitermate verfrissend.

Helaas doet Novodvorskaja het niet goed op tv. Zo helder als ze op papier formuleert, zo warrig is ze voor de camera. Ik zag haar een tijdje terug de afschaffing van de doodstraf verdedigen. Ze legde het af tegen een weinig indrukwekkende opponente (ik ben haar naam vergeten), die ze op papier volledig de baas zou zijn geweest.

De gemiddelde Rus moet weinig van haar hebben, of althans de gemiddelde Rus die op internet van zich laat horen. Het gebrek aan beschaving dat daarbij ten toon wordt gespreid, is huiveringwekkend.

Russisch voetbalelftal in het nieuw. Au!

(Eerste publicatie:  26-3-2009)

Zit je één dag niet achter de computer, hebben ze het shirt van het Russische voetbalelftal veranderd.

Ik vind het verschrikkelijk. Kijk nou:

Ja, zegt voorzitter Moetko van de Russische voetbalbond, met dit shirt gaan we terug naar de bron van het Russische voetbal. (Onzin, lijkt me. Iemand enig idee wat hij daarmee bedoelt?). De firma Adidas, leverancier van het spul: “Het bordeauxrood weerspiegelt het nationale koloriet. Je zou het kunnen vergelijken met de kleur van de muren van het Kremlin.” Je moet maar durven.

Het is toch verdorie of je straks voor Portugal zit te juichen. En voor een supporter van Rusland / Oranje is dat - sinds we na het vertrek van de heren Völler en Matthaus de Duitsers eigenlijk best sympathiek zijn gaan vinden - toch ongeveer het ergste wat er is. Je ziet Pavloetsjenko ook denken: wat ze me nou weer hebben aangetrokken ...

Gelukkig ziet het trainingspak van Guus er een stuk beter uit. Dat rood-wit-blauw, dat hebben ze vast speciaal voor hem gedaan. En misschien ook een beetje voor ons, ter compensatie van dat idiote Portugalrood.

President Eduard Limonov over de rol van Siberië en Oudgelovigen met heimwee

(Eerste publicatie: 24-3-2009)

View fullsize

Je komt soms twee berichten tegen die eigenlijk niets met elkaar te maken hebben, maar die elkaar toch op verrassende wijze aanvullen.

Eerst over Eduard Limonov, de eigenzinnige leider van de Nationaal Bolsjewistische Partij die zich kandidaat heeft gesteld voor de presidentsverkiezingen van 2012. Die kandidatuur zal wel niet worden geaccepteerd, maar voor de volledigheid heeft Limonov zijn programma als toekomstig president alvast maar bekendgemaakt.

Het is een mengeling van goede ideeën (milder strafrecht, afschaffing dienstplicht, volledige mediavrijheid) en minder goede, althans minder reële. “Ik verplaats de hoofdstad naar Zuid-Siberië”, belooft Limonov. Daardoor wordt de ontwikkeling van Siberië bevorderd en de invloed van China in de regio teruggedrongen, schrijft hij. Gevangenen in het gebied zullen na hun straf “actief worden gebruikt” om nederzettingen langs de Chinese grens te stichten. En geen Olympische Winterspelen in Sotsji, maar in de Siberische bergen, bijvoorbeeld in Chakasia.

Ik vind dat een boeiend fenomeen, die wel vaker verkondigde gedachte dat de toekomst van Rusland in Siberië ligt. Limonov noemt Zuid-Siberië zelfs het hart van Rusland. Veilig achter de Oeral, ver weg (en dat is geen toeval) van het verdorven Westen.

Wordt Limonov president, dan krijgt iedereen met Rusissche ouders meteen het Russische staatsburgerschap, onder voorwaarde dat hij of zij zich vestigt in Rusland. En daar komt het tweede bericht om de hoek kijken, dat ik aantrof in de New York Times.

In de jaren twintig vluchtte een aantal Oudgelovigen naar Uruguay. De NYT schrijft over nakomelingen die nu zijn teruggekeerd naar het land van hun voorouders. In Uruguay hebben zij hun tradities bewaard, Russisch is hun eerste taal gebleven. Ze maken gebruik van een overheidsprogramma dat remigratie moet bevorderen. De eerste Oudgelovigen uit Uruguay hebben zich, als een soort verkenners, gevestigd in de regio Vladivostok. De dorpsgenoten in Uruguay zijn klaar voor vertrek.

View fullsize

Mode in Moskou, Ursula Pelt in Magnitogorsk

(Eerste publicatie:  21-3-2009)

Als u deze afbeelding links herkent, dan is dat een toevalstreffer of u weet bijzonder veel van Rusland. Ik herkende haar in elk geval niet. Ik kwam de afbeelding tegen toen ik op zoek was naar gegevens over de Siberische stad Magnitogorsk.

Even had ik de neiging om het zwarte driehoekje aan te klikken, en dat er dan een filmpje zou beginnen, maar we hebben hier te maken met het wapen van de stad. Het driehoekje is het symbool voor de delfstof ijzererts. De aanwezigheid daarvan was de reden voor de stichting van de stad in 1929.

Over de vlag van de stad is ook lang nagedacht:

En maandag begint in Moskou de Week van de Mode. U vraagt wat het verband is? Dat ga ik uitleggen.

Tot de buitenlandse genodigden van dit prestigeuze evenement behoort dit keer onze eigen Ursula Pelt. Zij komt haar nieuwe collectie tonen, die ze Magnitka heeft genoemd. Ze deed, zo vertelde ze, de inspiratie voor haar creaties op tijdens een verblijf in Magnitogorsk … Kent u Magnitogorsk? Hier een paar foto’s:

View fullsize

View fullsize

En dan hier een paar foto’s van Ursula Pelts Magnitka-collectie:

View fullsize

Ziet u het verband? Nou, misschien was Ursula’s bezoek in de winter en lag er sneeuw, verder kom ik niet. Hoe dan ook, de Week van de Mode is vandaag begonnen. Het openingsdefilé werd verzorgd door Valentin Joedasjkin. Ursula is woensdag aan de beurt op het Visa Podium. Hier het complete programma (Russisch) [linkje werkt niet meer].

En binnenkort ga ik me eens verdiepen in de wapens en vlaggen van steden die onder de bolsjewieken zijn gesticht. Dat moet geweldig materiaal opleveren, daar kan je vast een traktaat aan wijden. Titel: “Heraldiek en het vijfjarenplan - de Lichtende Toekomst in wapens en vlaggen”.

Stemmen in de metro van Sint-Petersburg: Poetin? Advocaat?

(Eerste publicatie:  18-3-2009)

Een leuk initiatief van de metro in Sint-Petersburg: gedurende twee weken mogen de reizigers een suggestie doen voor de stemmen die de stations aankondigen. De voorwaarden zijn simpel: de stem moet van een bekende (ex-)inwoner van de stad zijn en goed te herkennen zijn. Elk van de vijf lijnen krijgt zijn eigen stem.

Er kan nog niet gestemd worden op kandidaten, maar suggesties zijn welkom op een speciale site. Er worden vooral acteurs en artiesten naar voren gebracht, maar ook Vladimir Poetin (“op de Rode Lijn!”). En Dick Advocaat (vermoedelijk onverstaanbaar, maar zeker herkenbaar).

Ik weet niet of er uiteindelijk een stemming komt. Ik zou dan ernstig twijfelen tussen :

1. Sportverslaggever Gennadi Orlov. Niemand die zo mooi de doelpunten van Andrej Arsjavin beschrijft. Lijkt me geweldig: Komt dat statióóón!

2. Joeri Sjevtsjoek. De onvolprezen zanger van de rockband DDT. Verantwoordelijk voor een handvol onofficiële volksliederen van Sint-Petersburg, zoals deze: 

Ik las trouwens nog dat in de Moskouse metro op de treinen die naar het centrum rijden, een mannenstem de stations aankondigt; bij de treinen die het centrum uitrijden - een vrouwenstem. Is dat zo? Zit daar een gedachte achter? En hoe zit het op de Cirkellijn? Volgende keer toch eens checken.

Nogmaals onrust in Vladivostok, nu met Mark Bernes

(Eerste publicatie:  17 maart 2009)

Gisteren schreef ik over de demonstranten in Vladivostok met hun fraaie leus op het spandoek: Putler KAPUT!!! Nadere inspectie van de foto leverde nog een aardig detail op: de tekst op het witte spandoek. In een vrije vertaling staat daar:

De vijand stak in brand / Voor eigen genoegen

Het grote, roemrijke land / Volk, wat is het lot dat u wacht?

Dat van soldaat, slaaf of zwerver in de nacht?

Meteen zong ik de tekst mee, want het is een variatie op een lied van mijn favoriete zanger uit de Sovjetunie, Mark Bernes. Die zong:

Het vuur van de vijand vernielde de hoeve / Heel zijn familie werd vermoord

De soldaat, waar kan hij nu heen / Niemand die zijn verdriet nog hoort

Dat is echt hetzelfde lied, het grote verschil in de twee Nederlandse versies komt door mijn wat onbeholpen vertalingen. In de versie van de demonstranten wordt met vijand natuurlijk de regering bedoeld, in het origineel is het Duitse leger de boosdoener.

Hier zingt Mark Bernes dat origineel:

Het lied mocht enige jaren niet ten gehore worden gebracht, de autoriteiten vonden het te droevig. Heroïek, dat had het Sovjet-volk nodig! Ook het slot, waarin de soldaat een glas drinkt bij het graf van zijn familie, werd onwaardig geacht. Toen Bernes het nummer toch een keer zong tijdens een concert, gaf het publiek hem een staande ovatie. Later werd Bernes nog het slachtoffer van een lastercampagne, waarover een andere keer nog eens meer..

Onrust in Vladivostok: Putler KAPUT!!!

(Eerste publicatie:  16-3-2009)

Onrust in Vladivostok. Brutale betogers tegen de verhoging van de invoerrechten op auto’s hebben het daar gewaagd om een spandoek mee te dragen met de tekst: Putler KAPUT !!!

Ik vind dat wel geestig. De lokale autoriteiten niet zó.

Misschien is enige toelichting op zijn plaats. Kaput is zo’n beetje het enige Duitse woord dat alle Russen kennen. Dat stamt nog uit de Tweede Wereldoorlog, toen het vooral werd gebruikt in combinatie met een andere, Duitse, achternaam, die erg lijkt op Putler. De populariteit van het woord kreeg vorig jaar nog een extra impuls door de filmkomedie “Гитлер капут!” (Inderdaad: Hitler kaputt!!!)

Het plaatselijke Openbaar Ministerie (ook niet achterlijk) zag meteen dat de eerste lettergreep op het spandoek dezelfde was als die van de achternaam van de huidige Russische premier. Voor het OM voldoende reden om de tekst voor te leggen aan juristen: hebben we hier te maken met een oproep tot extremisme? Met een poging tot sociale destabilisatie?

De lokale afdeling van de Communistische Partij, een van de organisatoren van de demonstratie, kwam met deze verklaring: “De auteur van de leus had een concrete autodealer op het oog met de naam Putler, die zijn zaak heeft moeten sluiten vanwege de verhoogde invoerrechten. Hij is zijn werk en inkomsten kwijt, waarmee hij zijn kinderrijke gezin onderhield.”

Nu heb ik (ook niet van gisteren) even in het telefoonboek van Vladivostok gekeken, en wat denkt u? Geen Putler te vinden!

Verder ben ik erg benieuwd naar het gevoel voor humor – en het gezond verstand - van de geraadpleegde juristen. Mocht ik nog iets vernemen over deze zaak, dan krijgt u dat hier onverwijld te lezen.

Over de tekst op het witte spandoek leest u hier meer.